วันศุกร์ที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2554

โซนาต้าคลับ นวนิยายของภพ เบญญาภา วางจำหน่ายแล้ว



...ต่อหน้าซากของโซนาต้าคลับ ร่างเงาของอดีตซึ่งนอนคุดคู้อยู่ ณ อีกฟากฝั่งหนึ่งของถนนอันเก่าแก่ คืนนี้มันปราศจากแสงสีเย้ายวนใจและซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ไม่รับรู้เลยว่ามีใครคนหนึ่งกำลังนั่งมองดูอยู่ บางที...ใช่แล้ว บางทีถ้าเขาเสี่ยงเดินเข้าไปข้างในนั้น ในซากปรักหักพังนั่น เขาอาจไม่พบอดีตใด ๆ ให้รู้สึกเลยก็เป็นได้ เขารับรู้ถึงความปรารถนาให้โซนาต้าคลับกลายเป็นความว่างเปล่า ปล่อยให้มันหายไปจากความทรงจำ ช่างเป็นความรู้สึกที่แสนประหลาด ทั้งน่ากลัวและเศร้าสร้อย เมื่อไม่คิดถึงมัน มันก็อาจหายไป แล้วทีนี้เขาก็จะมีความสุข ทว่าเอาเข้าจริงเขาก็สำนึกได้ว่าหากมนุษย์คนใดปราศจากอดีตให้ระลึกถึง อนาคตของมนุษย์ผู้นั้นย่อมจะมีแต่ความมืดมัวและเต็มไปด้วยความเปล่าเปลี่ยว ไม่ต่างจากซากชีวิตที่ถูกฝังกลบในป่าช้าของศพไร้ญาติ จะไม่มีใครมาเยี่ยมคาราวะวางดอกไม้ หากเป็นเช่นนั้นก็ออกจะเป็นความเปล่าเปลี่ยว และชวนให้รู้สึกว้าเหว่มากเกินกว่าจะทนทานไหว....

-บางตอนจากนวนิยายเรื่องโซนาต้าคลับ-


ISBN 978-974-7346-68-8
ผู้เขียน : ภพ เบญญาภา
จำนวน : 172 หน้า ไม่รวมปก
ขนาดรูปเล่ม : 115 x 190 x 9.6 มม.
เนื้อในพิมพ์ : ขาวดำ กระดาษปอนด์ 80 แกรม
ชนิดปก : ปกอ่อน 210 แกรม
สำนักพิมพ์ : ศิราภรณ์บุ๊คส์
พิมพ์ครั้งแรก : พฤศจิกายน 2554
ราคา : 170 บาท

1 ความคิดเห็น:

  1. ความคิดเห็นจากผู้อ่านนวนิยายเรื่อง "โซนาต้าคลับ" ของภพ เบญญาภา

    หนังสือที่อ่านแล้วไม่เสียเวลาเปล่า
    ผมใช้เวลาละเลียดอ่านโซนาต้าคลับในตอนทำธุระในห้องน้ำ(ขอโทษที่ต้องเผยความจริง) ประมาณวันละ ๑ ชั่วโมง ผมพบว่านิยายเรื่องนี้ทำให้ผมแทบวางไม่ลง บางวันเผลออ่านไปถึง ๒ ชั่วโมง แต่เวลาที่จำกัดว่าต้องทำงาน ไม่เช่นนั้นงานจะเสร็จไม่ทันก็ทำให้ผมจำเป็นต้องวางหนังสือไว้ก่อน

    และวันนี้ผมอ่านจบลงแล้วโดยกลับไปอ่านทวนใหม่ในบางที่ถึงสองสามครั้ง ขอยอมรับว่าผู้เขียนได้สอดแทรกอารมณ์ความรู้สึกของตัวละครลงไปราวกับว่าเรื่องนี้เกิดกับตัวผู้เขียนเอง คือรู้สึกสะเทือนใจ เห็นใจ สงสารตัวละคร และเรื่องก็จบลงด้วยความเศร้าอย่างไม่คาดฝัน นิยายเรื่องนี้จึงนับว่าเป็นงานเขียนที่ละเอียดอ่อนในการเก็บอารมณ์ความรู้สึกที่ลึกซึ้งมาเสนอแก่ผู้อ่าน ซึ่งผู้ที่จะทำอย่างนี้ได้เรียกว่า "มือถึง" จริง ๆ สำหรับผมแล้วบอกคำเดียวว่า ไม่มีวันที่จะเขียนได้ลึกซึ้งถึงอารมณ์ขนาดนี้

    ขอปรบมือให้ดัง ๆ ครับ

    ไพบูลย์ พันธ์เมือง

    ตอบลบ