วันพุธที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2555

บันทึกไว้ตรงนี้

หลายวันมาแล้วที่ผมกลับมาเริ่มหมกมุ่นกับการเขียนและการอ่าน ความจริงอาจจะไม่ถึงขั้นหมกมุ่น แต่ผมก็คิดถึงมันบ่อย ๆ อย่างเช่นคิดว่าจะเขียนอะไรหรือเขียนอย่างไร ถึงจะได้ผลงานที่ตรงใจที่สุดและหวังว่าจะเป็นผลงานชั้นเยี่ยม ซึ่งคงยากจะเกิดขึ้นถ้ายังทำงานเหยาะแหยะอยู่เช่นนี้ เราคงไม่มีทางค้นหาสิ่งใหม่ ๆ ถ้าขาดความทุ่มเท การเขียนงานออกมาด้วยมาตรฐานเดิม ๆ เรื่องแล้วเรื่องเล่าไม่มีค่าอะไรเลย มันเป็นได้เพียงแค่อาหารประจำวันที่ซ้ำซากน่าเบื่อหน่าย แน่นอน อร่อย แต่รสซ้ำซากสิ้นดี ผมจึงต้องพยายามคิดต่อไป ทำงานอยู่ในห้วงจินตนาการ กระดิกนิ้วเท้าเล่นขณะนอนเอนหลังอยู่บนเตียงผ้าใบ และจบลงด้วยความเกียจคร้าน...

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น